Βικτώρια Σισκοπούλου, η Τζιλ στα "Λαμπερά Παράσιτα" | Συνέντευξη

Πόσο μακριά θα πήγαινες για το σπίτι των ονείρων σου; Η ερώτηση μπορεί να ακούγεται ρητορική, μέχρι να βρεθεις μπροστά σε μια Μις Ντι που σου προσφέρει ακριβώς αυτό που ποθείς—με κάποιο τίμημα που δεν αναφέρεται στο συμβόλαιο. Τα “Λαμπερά Παράσιτα” του Philip Ridley, που παίζονται στο Θέατρο Τ , είναι ένα musical που δεν τραγουδάει για την αγάπη. Τραγουδάει για το gentrification (τον εξευγενισμό γειτονιών), την απληστία και τα ηθικά όρια που λυγίζουν όταν η ανάγκη πιέζει. Είναι αυτό που αποκαλούν “in-yer-face theatre” (θέατρο που σου χτυπάει τη μούρη), αλλά με καλειδοσκόπιο, μαύρο χιούμορ και τραγούδια που κάνουν τη βία να φαίνεται σχεδόν λογική. Η Βικτώρια Σισκοπούλου, που υποδύεται την Τζιλ, μιλά για τον χαρακτήρα της, για την ακραία ειλικρίνεια που απαιτεί το έργο, και για το πώς χτίζεις ένα ρόλο όταν οι πράξεις του είναι αμφιλεγόμενες, ακόμα και όταν γίνονται “για το καλό του μωρού”.

Βικτώρια Σισκοπούλου | Συνέντευξη στο Cityportal

Ποιον ρόλο ενσαρκώνεις στα “Λαμπερά Παράσιτα” και ποια είναι η δυναμική που αναπτύσσεις με τους άλλους δύο χαρακτήρες;
Στο έργο είμαι η Τζιλ, η γυναίκα του Όλλυ. Μαζί, ζούμε σε ένα κατεστραμμένο σπίτι σε μια υποβαθμισμένη περιοχή μέχρι που μία μυστηριώδης κυρία, η Miss D, μας δίνει την ευκαιρία να αλλάξουμε ζωή. Η Τζιλ περιβάλλεται από άτομα που θαυμάζει, βλέπει τον Όλλυ σαν προστάτη της οικογένειας και τη Miss D σαν καλή νεράιδα του παραμυθιού.

Το έργο χαρακτηρίζεται ως “in-yer-face theatre”. Πώς προσεγγίζεις την ακραία ειλικρίνεια και τη βία που απαιτεί αυτό το θεατρικό ύφος;
Στη συγκεκριμένη παράσταση βοηθάει η εξωστρέφεια του musical γιατί ενεργοποιεί στο 100% το αισθητηριακό σου σύστημα. Ήχος, φώτα και η σύνδεση με τη στιγμή γίνονται μεγάλα σαν να φαίνονται μέσα από φακό, ή μάλλον καλειδοσκόπιο.

Η παράσταση είναι ένα “musical δωματίου”. Πώς αλλάζει η σχέση σου με τον χαρακτήρα όταν περνάς από τον διάλογο στο τραγούδι; 
Πολλές φορές τονίζονται προθέσεις, υπογραμμίζονται σκέψεις και εκφράζονται συναισθηματικές εξάρσεις με τη λειτουργία του τραγουδιού. Κι αυτό επηρεάζει με τον δικό του τρόπο τη σχέση μου με τον χαρακτήρα.

[…όλοι ανεξαιρέτως έχουμε ανάγκες που θέλουμε να καλύψουμε και πληγές που θέλουμε να επουλώσουμε.]

Το έργο θέτει ηθικά διλήμματα για το gentrification και την υλιστική απληστία. Ως ηθοποιός, πώς αποφεύγεις να κρίνεις τον χαρακτήρα σου και παραμένεις πιστή στην εσωτερική του λογική, ακόμα και όταν οι πράξεις του είναι αμφιλεγόμενες;
Όλοι οι χαρακτήρες ξεκινούν έχοντας καλές προθέσεις, απλώς για τον καθένα η καλή πρόθεση σημαίνει κάτι διαφορετικό. Με βοηθάει να σκέφτομαι ότι όλοι ανεξαιρέτως έχουμε ανάγκες που θέλουμε να καλύψουμε και πληγές που θέλουμε να επουλώσουμε. Και για οποιαδήποτε περαιτέρω απορία συζητώ με τη σκηνοθέτρια/ σκηνοθέτη.

Η σκηνοθέτις Γλυκερία Καλαϊτζή μετέφρασε και σκηνοθέτησε το έργο. Πώς συνεργάζεστε για να βρείτε την ισορροπία ανάμεσα στο σουρεαλιστικό στοιχείο του έργου και την αληθοφάνεια που χρειάζεται ο χαρακτήρας για να είναι πιστευτός;
Ξεκινάμε και πάλι από την ανάγκη. Ο κάθε χαρακτήρας στο έργο περιβάλλεται από πράγματα που έχει ανάγκη να κρατήσει ή να αλλάξει. Το περιβάλλον, όσο σουρεαλιστικό κι αν είναι, το αποδέχεται όσο τον συμφέρει για να αποκτήσει αυτό που θέλει.

Το έργο του Philip Ridley έχει καταιγιστικό ρυθμό και μαύρο χιούμορ. Πώς χτίζεται αυτή η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στις πρόβες; Υπάρχουν συγκεκριμένες σκηνές που σας έκαναν να γελάσετε και ταυτόχρονα να ανατριχιάσετε;
Θεωρώ πως από τη στιγμή που προσεγγίζεται με σεβασμό και σοβαρότητα, ο κάθε χαρακτήρας μπορεί εύκολα να χορέψει στον -δοσμένο από το έργο- γρήγορο ρυθμό και το μακάβριο χιούμορ. Για σκηνές δεν λέω, μεγάλο spoiler πατάει τη γλώσσα μου.

Τι σε τραβάει προσωπικά στο θέατρο που “ενοχλεί”, που δεν φοβάται να θίξει ταμπού και να προκαλέσει το κοινό; Υπάρχει κάποιο έργο ή ρόλος που ονειρεύεσαι να παίξεις στο μέλλον;
Μου αρέσουν πολύ οι παραστάσεις που αφήνουν υπονοούμενα. Παραθυράκια για σκέψη. Μακρινό και μεγάλο μου όνειρο είναι να γίνω ο Pippin στο Lord of the Rings.

Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή στον εαυτό σου όταν ξεκινούσες την πορεία σου στο θέατρο, ποια θα ήταν;
Πολλές μου ήρθαν…
Όλα είναι δρόμος.
Γέλα γιατί χανόμαστε.
Υπάρχεις μόνο εσύ, δυο φίλοι και η μουσική.

Αν θες να δεις πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένα ζευγάρι για μια καλύτερη ζωή και να γελάσεις ενώ ανατριχιάζεις, τώρα είναι η τελευταία σου ευκαιρία.

Δες εδώ
👇👇👇

Τελευταίες 7 παραστάσεις για τα Λαμπερά Παράσιτα στο Θέατρο Τ