Που είδα στην ταινία «Το νησί των καταραμένων» μια πειστική αναπαράσταση υποκειμενικής (ψυχωτικής) αντίληψης μιας βιωμένης πραγματικότητας ως προς την οποία έστεκε και
η αντικειμενική (μετά την ανατροπή) |
|
Που, όπως στην ταινία «Ένας άντρας μόνος» ο σωσίας του Τζέιμς Ντιν είναι ετεροχρονισμένα (το 1963) επιμελώς αξύριστος, έτσι και
ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι (το 1954 αλλά και στα flashback) αξύριστος για να σπάει το baby face |
|
