Στα παγωμένα νερά του ποταμού στη Φλώρινα, η ιερή τελετή των Θεοφανείων μετατράπηκε σε θέαμα ντροπής. Ανάξιοι “πιστοί” που υποτίθεται βούτηξαν για να τιμήσουν τον Τίμιο Σταυρό κατέληξαν να διαπληκτίζονται να σπρώχνονται βίαια, να φωνάζουν, να αρπάζουν ο ένας από τον άλλο το ιερό σύμβολο σαν παιδιά σε προαύλιο σχολείου που μάχονται για μια μπάλα.
Το βίντεο που κυκλοφορεί στα social media είναι αποκαλυπτικό: δεν βλέπεις ευλάβεια, βλέπεις ένα σχεδόν μισαλλόδοξο ανταγωνισμό. Δεν βλέπεις πίστη, βλέπεις αλόγιστο εγωισμό. Ο Σταυρός διεκδικείται ως τρόπαιο όχι με σεβασμό αλλά με μια παράλογη βία που ουδεμία σχέση έχει με την ιερή εορτή.
Κι εδώ έγκειται το πρόβλημα: δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης υποκρισίας που διαπερνά τη σχέση μας με το ιερό. Οι ίδιοι άνθρωποι που λίγα λεπτά αργότερα θα φιλήσουν τον Σταυρό “για να πάρουν την ευλογία του”, μόλις τον χρησιμοποίησαν ως τρόπαιο σε έναν αγώνα δρόμου. Ποια ευλογία ακριβώς; Της βίας; Του φανατισμού; Της ανάγκης να νικήσεις έστω και με τη βία σε μια θρησκευτική τελετή;
Η θρησκεία, όπως και κάθε θεσμός, δεν είναι απλώς τυπικές τελετές και εξωτερικές εκδηλώσεις. Είναι κυρίως εσωτερική στάση, σεβασμός, συλλογικότητα. Όταν όμως οι πιστοί αντιλαμβάνονται τους θεσμούς ως ατομικά προνόμια που πρέπει να κατακτήσουν και όχι ως κοινό αγαθό, καταρρέει το νόημά τους. Ο καθένας θέλει τον δικό του σταυρό, τη δική του ευλογία, τη δική του φωτογραφία με το ιερό αντικείμενο, να βροντοφωνάξει πως αυτός είναι ο ευλογημένος. Η συλλογική εμπειρία του μυστηρίου εξατμίζεται στον ατομισμό του εγώ.
Και βέβαια, η Εκκλησία; Σιγή, σιωπή. Κανένας σχολιασμός, καμία αυτοκριτική, καμία προσπάθεια να οργανωθεί καλύτερα η διαδικασία ώστε να μην επαναληφθεί το ίδιο φιάσκο. Να μην επιτραπεί ξανά να βουτήξουν για τον Σταυρό Αντ’ αυτού, η τελετή συνεχίζεται κανονικά… Μια φωτογραφική απεικόνιση της σύγχρονης σχέσης μας με τους θεσμούς καθώς αγνοούμε την ουσία τους και τελικά τους γελοιοποιούμε.
Τα Θεοφάνεια γιορτάζουν την εμφάνιση του Θεού στον κόσμο. Στη Φλώρινα, αυτό που εμφανίστηκε ήταν πολύ-πολύ ανθρώπινο και πολύ λίγο θεϊκό: Είδαμε τη μικρότητα, τη ματαιοδοξία, και την ικανότητά μας να εκφυλίσουμε οτιδήποτε ιερό και να μετατρέψουμε μια τελετή σε φθηνό πανηγύρι. Αυτή η εικόνα που δυστυχώς έχουν δει και αλλού να επαναλαμβάνεται μας κρατά πιο κοντά στην αλήθεια από όλους τους ύμνους και τις λιτανείες: Και η αλήθεια είναι πως υπάρχει μεγάλη ασέβεια και ακόμη μεγαλύτερη υποκρισία απέναντι στους θεσμούς και την ίδια την εκκλησία από αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν να διατυμπανίσουν την “πίστη τους”.
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
