Artea: Η Θεόνη και η τέχνη να δημιουργείς με χάντρες

Το 2013, ένα ζευγάρι δερμάτινες παντόφλες χάλασε. Η Θεόνη Κουτσουρλή αποφάσισε να τις στολίσει με χάντρες αντί να τις πετάξει. Δώδεκα χρόνια μετά, αυτή η μικρή επισκευή έγινε τρόπος ζωής.

Βιολόγος από το ΑΠΘ και δασκάλα κλασσικού και σύγχρονου χορού με πολλές διακρίσεις και βραβεία, η Θεόνη πέρασε από τα charms για κινητά της εποχής του COVID στα καλοκαιρινά βραχιόλια για το πόδι, από εκεί στην τεχνική Miyuki που έμαθε μόνη της από το διαδίκτυο, και τελικά στο κέντημα πάνω σε ρούχα, το punch needle, τα πλεκτά τσαντάκια. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κατάλαβε κάτι: οι άνθρωποι δεν ψάχνουν μόνο να αγοράσουν ένα χειροποίητο κόσμημα. Ψάχνουν να ξεφύγουν από τη ρουτίνα. Να φτιάξουν κάτι με τα χέρια τους. Να σταματήσουν για λίγο να τρέχουν.

Έτσι το 2025 άρχισε τα workshops. Στο Artea δεν χρειάζεται να ξέρεις από χειροτεχνίες. Χρειάζεται μόνο να θέλεις να είσαι εκεί. Γιατί όπως λέει η ίδια, μερικές φορές καταλαβαίνεις τι νιώθεις, την ώρα που διαλέγεις ένα χρώμα.

Τη Θεόνη μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram και το  TikTok

Τώρα δέχεται προσωποποιημένες παραγγελίες, φιλοξενείται σε διάφορους χώρους για workshops, και συνεχίζει να πιστεύει ότι μια χάντρα αποκτά ψυχή τη στιγμή που την επιλέγεις.

Artea: Θεόνη Κουτσουρλή | Συνέντευξη

• Γράφεις “οι ιδέες γίνονται τέχνη”. Μια χάντρα μόνη της είναι απλώς ένα αντικείμενο. Ποια είναι η στιγμή που νιώθεις ότι αποκτά «ψυχή», όταν την επιλέγεις ή όταν ενώνεται με τις υπόλοιπες; Πότε μια χάντρα παύει να είναι απλά υλικό και γίνεται ιδέα;

Νομίζω μια χάντρα αποκτά «ψυχή» τη στιγμή που την επιλέγεις. Όταν σταματά να είναι απλώς ένα αντικείμενο και γίνεται απόφαση. Αλλά γίνεται πραγματικά ιδέα όταν ενώνεται με τις υπόλοιπες. Όταν μπαίνει σε μια σειρά, δίπλα σε άλλα χρώματα, άλλες λέξεις, άλλες σκέψεις. Τότε παύει να είναι υλικό. Γίνεται κάτι που λέει μια μικρή ιστορία.

• Τα κοσμήματα με χάντρες συνδέονται συχνά με παιδικές εικόνες, με διακοπές, με καλοκαιρινές αναμνήσεις. Εσύ τι περισσότερο βλέπεις σε ένα βραχιόλι ή ένα σκουλαρίκι που άλλοι δεν βλέπουν;

Πολλοί βλέπουν απλώς κάτι καλοκαιρινό, κάτι χαρούμενο, κάτι «παιδικό». Εγώ βλέπω πρόθεση. Βλέπω το χρώμα που διάλεξε κάποιος γιατί του θύμισε κάτι. Βλέπω τη λέξη που μπήκε γιατί είχε σημασία. Βλέπω την ανάγκη να φορέσεις πάνω σου κάτι που σε εκφράζει. Για μένα, ένα βραχιόλι ή ένα σκουλαρίκι δεν είναι διακοπές. Είναι μια μικρή δήλωση.

[…αφή αντί για την οθόνη.  Πρόθεση αντί για την ευκολία. Ναι, υπάρχει η πολυτέλεια του απλού.]

• Σε έναν κόσμο ψηφιακό, τι δηλώνει η επιλογή κάποιου να φορέσει κάτι φτιαγμένο στο χέρι, χάντρα-χάντρα; Υπάρχει η πολυτέλεια του απλού;

Σε έναν κόσμο που όλα γίνονται γρήγορα και ψηφιακά, το να φορέσεις κάτι φτιαγμένο χάντρα-χάντρα είναι μια μικρή πράξη αντίστασης. Είναι να επιλέγεις τον χρόνο αντί για την ταχύτητα. Την αφή αντί για την οθόνη. Την πρόθεση αντί για την ευκολία. Ναι, υπάρχει η πολυτέλεια του απλού. Και ίσως σήμερα αυτή να είναι η πιο σπάνια πολυτέλεια απ’ όλες.

• Λες ότι κάποιος που θα συμμετέχει στα σεμινάρια σου δεν χρειάζεται να “ξέρει από χειροποίητα”. Τι χρειάζεται όμως; Μπορεί οποιοσδήποτε να παρακολουθήσει ένα workshop σου;

Δεν χρειάζεται να “ξέρεις από χειροποίητα”. Δεν χρειάζεται τεχνική, εμπειρία ή κάποιο ταλέντο. Αυτό που χρειάζεται είναι διάθεση. Διάθεση να αφιερώσεις δύο ώρες στον εαυτό σου. Να δοκιμάσεις, να παίξεις με τα χρώματα, να διαλέξεις χωρίς σωστό και λάθος. Στα workshops μου δεν έρχεσαι για να αποδείξεις κάτι. Έρχεσαι για να δημιουργήσεις με τον δικό σου ρυθμό. Και ναι, μπορεί να έρθει οποιοσδήποτε. Αρκεί να θέλει να είναι εκεί.

• Στο workshop που παρακολουθήσαμε φτιάχνατε charms. Σημειολογικά τι σημαίνει να φτιάξεις κάτι μικρό που θα κουβαλάς κάθε μέρα;

Το να φτιάξεις κάτι μικρό που θα κουβαλάς κάθε μέρα είναι σαν να δίνεις μορφή σε μια σκέψη. Δεν είναι το μέγεθος που έχει σημασία. Είναι η επανάληψη. Το βλέπεις, το αγγίζεις, το κρατάς. Γίνεται μέρος της καθημερινότητάς σου. Σημειολογικά, είναι μια υπενθύμιση. Μια λέξη, ένα χρώμα, μια επιλογή που διάλεξες εσύ και σε ακολουθεί. Ίσως τελικά τα μικρά πράγματα είναι αυτά που μένουν πιο κοντά μας.

• Κάνεις workshop για κάθε είδος; Ξεχωριστό για σκουλαρίκια, άλλο για δαχτυλίδια ή κολιέ;

Προς το παρόν εστιάζω στα charms. Μου αρέσει να ξεκινάω από κάτι μικρό, φορετό και καθημερινό, κάτι που μπορείς να κουβαλάς μαζί σου. Θέλω πρώτα να χτίσω αυτή τη βάση. Να δούμε πώς εξελίσσεται, τι ιδέες γεννιούνται, πώς το αγκαλιάζει ο κόσμος. Σιγά σιγά όμως, ναι, θα ήθελα να ανοίξω το concept. Ίσως ένα workshop όπου θα στολίζουμε τα sneakers μας με χάντρες. Ίσως λίγο πριν το Πάσχα, να στολίζουμε με charm τη λαμπάδα για το βαφτιστήρι. Μου αρέσει η ιδέα ότι οι χάντρες δεν μένουν μόνο σε ένα κόσμημα. Μπορούν να γίνουν τρόπος έκφρασης σε οτιδήποτε.

[… (με τις χάντρες) φτιάχνεις και λίγη ηρεμία μέσα σου]

• Γράφεις “φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου και χωρίς να το καταλάβεις φτιάχνεις και τη διάθεσή σου”. Πώς συμβαίνει αυτό; Τι συμβαίνει στο μυαλό σου όταν τα χέρια σου μπαίνουν στον «αυτόματο πιλότο»;

Όταν φτιάχνεις κάτι με τα χέρια σου, το μυαλό σταματά να τρέχει. Η επανάληψη, χάντρα, κλωστή, κόμπος, γίνεται ρυθμός. Και αυτός ο ρυθμός σε ηρεμεί. Είναι σαν μια μικρή μορφή διαλογισμού. Τα χέρια μπαίνουν στον «αυτόματο πιλότο», αλλά το σώμα παραμένει παρόν. Δεν σκέφτεσαι τι πρέπει να κάνεις μετά, ούτε τι έγινε πριν. Είσαι εκεί, σε αυτή τη μικρή κίνηση. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, δεν φτιάχνεις μόνο ένα charm. Φτιάχνεις και λίγη ηρεμία μέσα σου.

• Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι επικοινωνούν καλύτερα με τον εαυτό τους όταν τα χέρια τους είναι απασχολημένα με το να δημιουργούν;

Ναι, το πιστεύω. Όταν τα χέρια είναι απασχολημένα με κάτι δημιουργικό, το μυαλό χαλαρώνει από την ανάγκη να ελέγχει τα πάντα. Η δημιουργία δεν ζητάει εξηγήσεις. Ζητάει παρουσία. Και μέσα σε αυτή την παρουσία, αρχίζεις να ακούς πιο καθαρά τον εαυτό σου. Όχι απαραίτητα με σκέψεις, αλλά με αίσθηση. Μερικές φορές, καταλαβαίνεις τι νιώθεις την ώρα που διαλέγεις ένα χρώμα.

• Μιλάς για “δημιουργία, ηρεμία και ωραία ενέργεια”. Αλλά πώς δημιουργείς αυτό το κλίμα σε έναν χώρο με άγνωστους ανθρώπους που μπορεί να νιώθουν αμήχανα;

Η ηρεμία δεν έρχεται μόνη της. Δημιουργείται. Ξεκινάει από το πώς μπαίνεις στον χώρο. Από το πώς καλωσορίζεις τον καθένα με το όνομά του. Από το ότι δεν υπάρχει πίεση να “γνωριστούμε” ή να “μιλήσουμε”. Δίνω χρόνο. Στην αρχή, οι άνθρωποι νιώθουν άγνωστοι μεταξύ τους. Μετά αρχίζουν να σχολιάζουν τα χρώματα. Μετά ρωτάνε “πώς το έκανες αυτό;” Και κάπως έτσι, η αμηχανία λιώνει μέσα από τη δημιουργία. Δεν προσπαθώ να επιβάλω “ωραία ενέργεια”. Απλώς φροντίζω ο χώρος να είναι ασφαλής. Και όταν υπάρχει ασφάλεια, η ηρεμία έρχεται από μόνη της.

• Τα χρώματα στα κοσμήματα σου είναι έντονα, χαρούμενα, θα μπορούσα να πω αισιόδοξα. Αυτό έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά σου; Πώς αποφασίζεις ποια χρώματα «μιλούν» μεταξύ τους; Είναι λογική διαδικασία ή καθαρό ένστικτο;

Νομίζω τα χρώματα δεν είναι τυχαία. Ναι, έχουν σχέση με τον χαρακτήρα μου. Μου αρέσουν τα έντονα, ζωντανά, αισιόδοξα χρώματα γιατί μου θυμίζουν φως. Και μάλλον αυτό θέλω να φοράω, φως. Όταν όμως τα συνδυάζω, δεν είναι μόνο ένστικτο. Στην αρχή είναι καθαρά διαισθητικό. Διαλέγω αυτό που “με τραβάει”. Μετά έρχεται μια δεύτερη ματιά. Τα κοιτάω δίπλα δίπλα και ρωτάω: ισορροπούν; αναπνέουν; αφήνουν χώρο το ένα στο άλλο; Είναι ένας διάλογος ανάμεσα στο ένστικτο και τη σύνθεση. Και συνήθως, αν ένα χρώμα επιμένει να με κοιτάζει, το αφήνω να μιλήσει.

[το να κρατάς κάτι που έφτιαξες μόνος σου …είναι πάντα πιο όμορφο απ’ όσο φανταζόσουν.]

• Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να φτιάξει κάποιος ένα δαχτυλίδι, ένα κολιέ, ένα βραχιόλι; Τι νομίζουν οι άνθρωποι πριν έρθουν και τι ανακαλύπτουν όταν αρχίζουν να δουλεύουν;

Στην πραγματικότητα, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζεται κανείς. Οι περισσότεροι πριν έρθουν νομίζουν ότι χρειάζεται τεχνική, εμπειρία ή «σταθερό χέρι». Φοβούνται μήπως δεν τους βγει ωραίο, μήπως κάνουν λάθος. Αυτό που ανακαλύπτουν όμως όταν ξεκινούν είναι ότι η διαδικασία είναι πιο απλή απ’ όσο περίμεναν. Δεν χρειάζεται να ξέρεις. Χρειάζεται να ξεκινήσεις. Και μόλις περάσει η πρώτη χάντρα, έρχεται μια μικρή αυτοπεποίθηση. Μετά άλλη μία. Και ξαφνικά, κρατάς κάτι που έφτιαξες μόνος σου. Και αυτό είναι πάντα πιο όμορφο απ’ όσο φανταζόσουν.

• Δέχεσαι προσωποποιημένες παραγγελίες; Τι σου ζητάνε συνήθως;

Ναι, δέχομαι προσωποποιημένες παραγγελίες. Και είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της δουλειάς μου. Συνήθως μου ζητούν να γράψω μια λέξη ή μια φράση που τους χαρακτηρίζει. Κάτι που τους εκφράζει, τους θυμίζει ποιοι είναι ή πώς θέλουν να νιώθουν. Άλλες φορές είναι ένα όνομα. Το δικό τους. Κάποιου αγαπημένου προσώπου. Ή ένα μικρό inside joke που έχει σημασία μόνο για εκείνους. Και αυτό κάνει κάθε κομμάτι μοναδικό. Γιατί δεν είναι απλώς ένα charm ή ένα βραχιόλι. Είναι κάτι που κουβαλάει μια προσωπική ιστορία.

• Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται “θέλω να φτιάξω κάτι με τα χέρια μου” αλλά δεν το κάνουν ποτέ. Τι θα έλεγες σε κάποιον που διστάζει να έρθει σε ένα workshop σου; Τι έχει να κερδίσει;

Θα του έλεγα ότι δεν χρειάζεται να νιώθει “έτοιμος”. Συνήθως δεν είναι η δυσκολία που μας κρατάει πίσω. Είναι η σκέψη ότι δεν θα τα καταφέρουμε ή ότι δεν είναι για εμάς. Αλλά σε ένα workshop δεν έρχεσαι για να αποδείξεις κάτι. Έρχεσαι για να δοκιμάσεις. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να περάσεις δύο ώρες διαφορετικά από το συνηθισμένο. Το καλύτερο; Να ανακαλύψεις ότι σου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενες. Να φύγεις με κάτι φτιαγμένο από σένα. Και ίσως με λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση.

@artea_skg ✨Αν θέλεις να έρθεις στο επόμενο και να δημιουργήσεις το δικό σου charm, Στείλε “ CHARM “ για να σε ενημερώσω μόλις βγει η ημερομηνία✨ #mpesfyp #foryoupage❤️❤️ #thessaloniki #handmadecharms #skg ♬ Let’s Twist Again – Chubby Checker