Η Θεσσαλονίκη και το έπος του ηλεκτρονικού εισιτηρίου

Η Θεσσαλονίκη έκανε άλλο ένα “μεγάλο” βήμα προς το μέλλον, αφήνοντας πίσω της τα θρυλικά χάρτινα εισιτήρια που για δεκαετίες διπλό-ακυρώνονταν με μεράκι «για να είμαστε σίγουροι». Πλέον, έχουμε ηλεκτρονικά, άυλα, επαφικά και… λίγο υπαρξιακά εισιτήρια.

Και κάπου εκεί ξεκινά το έργο.

Πολλοί άνθρωποι, και δεν μιλάμε μόνο για τους παππούδες, μιλάω και για μένα, που αντιμετωπίζουμε τα QR codes σαν απόρρητα κρατικά μυστικά, προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια κουμπιά πατάς, τι φορτίζεις, πόσο κοστίζει και πού στο καλό βγαίνει αυτό το μαγικό πράγμα. Κάποιοι πλησιάζουν τους αυτόματους πωλητές σαν να είναι μηχάνημα της NASA.

Οι δε μεσήλικες, καλή ώρα σαν εμένα, ειδικά όσοι έχουν smartphone από το 2017, που ζει σε φόρτιση 23 ώρες το 24ωρο, έχουν το δικό τους δράμα:
— «Μαρία, ανοίγει η εφαρμογή;»
— «Εμένα γράφει update.»
— «Και πώς κάνουμε update;»
Και κάπως έτσι ξεκινά ένα σύγχρονο ταξίδι αυτοβελτίωσης.

Από την άλλη, η τεχνολογία έχει και τα καλά της: δεν χρειάζεται να ψάχνεις ψιλά, δεν κινδυνεύεις από τον διαχρονικό καβγά με τον οδηγό για το “δεν παίρνει χαρτονομίσματα των 20”, και μπορείς επιτέλους να νιώσεις λίγο σαν στο μετρό του Λονδίνου, μόνο που είσαι στην Νεάπολη και σε κοιτάει περίεργα ένας τύπος, γιατί πάτησες το κινητό σου και εκείνο ακόμα ανοίγει την εφαρμογή.

Το ωραίο όμως είναι πως βλέπεις και τη στιγμή της μετάβασης:
Ο παππούς που κάποτε ακύρωνε εισιτήριο προσεκτικά και με ύφος, τώρα μαθαίνει να “περνά” κάρτες με ακόμα μεγαλύτερο ύφος, με το στυλ ανθρώπου, που χακάρει δορυφόρο.
Η γιαγιά που ρωτάει στο περίπτερο «Έχετε από αυτά τα ηλεκτρόνια;»
Και οι σαραντάρηδες που ανακαλύπτουν ότι δεν ήταν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία στο λεωφορείο… μέχρι σήμερα.

Τελικά, το ηλεκτρονικό εισιτήριο δεν είναι απλά μια αλλαγή στις συγκοινωνίες, είναι κοινωνιολογική μελέτη, θέατρο δρόμου και προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας. Κι εγώ που κάποτε πάθαινα κρίσης πανικού στα λεοφωρεία μόνον από τον κόσμο, παθαίνω κρίση άγχους για το αν ακυρώθηκε τελικά το εισιτήρια ή όχι. Και κάπως έτσι, όπως κάθε θεσσαλονικιώτικη ιστορία που σέβεται τον εαυτό της, πιθανότατα θα λήξει με φράση τύπου:

«Εντάξει μωρέ, κι αυτό θα το μάθουμε. Πού θα πάει;»