Κωνσταντινούπολη, Μάρτιος 2026: Τριάντα τέσσερα σχολεία από τέσσερις ηπείρους. Μαθητές από την Ίμβρο, το Κονγκό, τη Νέα Υόρκη, τη Νότια Αφρική, την Κύπρο, την Ελλάδα. Όλοι τους συγκεντρώνονται στο Ζωγράφειο Λύκειο της Πόλης για να μιλήσουν για μια γυναίκα που γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1909, έζησε τον ξεριζωμό και αρνήθηκε να τον ξεχάσει. Η Διδώ Σωτηρίου δεν είναι απλώς το θέμα του φετινού συνεδρίου. Είναι ο λόγος ύπαρξής του.
Το 10ο Διεθνές Μαθητικό Συνέδριο Λογοτεχνίας δεν είναι μια σχολική εκδήλωση με επίσημες ομιλίες και χειροκροτήματα στο τέλος. Είναι ένα από τα λίγα γεγονότα στον ελληνικό πολιτισμό όπου οι έφηβοι δεν κάθονται στα θρανία για να ακούσουν. Στέκονται απέναντι σε συγγραφείς, καθηγητές, δημοσιογράφους και συζητούν ισότιμα για λογοτεχνία, μνήμη και ιστορία. Αυτή η διαφορά δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το νόημα της όλης υπόθεσης.
Και ο τόπος δεν είναι τυχαίος. Η Κωνσταντινούπολη για τη Διδώ Σωτηρίου είναι η πόλη στην οποία κατέφυγαν οι πρόσφυγες της Σμύρνης, η πόλη που μεσολάβησε ανάμεσα στην καταστροφή και την επιβίωση. Να μιλάς για τα «Ματωμένα Χώματα» μέσα στην Πόλη έχει βάρος που καμία αίθουσα συνεδρίων της Αθήνας δεν μπορεί να αντικαταστήσει.
Η έναρξη δεν είναι τυχαία επιλογή.
Ο Γιάννης Κότσιρας ανοίγει την αυλαία με τη συναυλία «Από τη Σμύρνη έρχομαι» στο Grand Pera στις 11 Μαρτίου, μικρασιάτικα τραγούδια που δεν διδάσκουν ιστορία αλλά την κάνουν να αιμορραγεί ξανά μπροστά σου. Είναι η σωστή εισαγωγή για ένα συνέδριο που αρνείται να μεταχειρίζεται τη λογοτεχνία ως μουσειακό έκθεμα.
Οι θεματικές που θα αναπτυχθούν λένε πολλά για την ωριμότητα της διοργάνωσης. Ποια σχολική εκδήλωση βάζει στην ατζέντα της ερώτηση όπως «Υπάρχει τίποτα πιο φανταστικό από την πραγματικότητα;» ή προτείνει «Οδηγό επιβίωσης για τον 21ο αιώνα» μέσα από το έργο μιας γυναίκας που έγραψε για τον 20ό; Αυτές οι θεματικές δεν ακούγονται σαν σχολική ύλη. Ακούγονται σαν ερωτήματα που αξίζει να θέτει κανείς ανεξαρτήτως ηλικίας.
Δέκα χρόνια αυτός ο θεσμός επιμένει. Από τον Παπαδιαμάντη ως τον Ρίτσο, από την Κική Δημουλά ως τη Διδώ Σωτηρίου, με την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τη συμμετοχή σχολείων που μεταφέρουν ελληνικά γράμματα σε μέρη που οι περισσότεροι Έλληνες δεν θα μπορούσαν να δείξουν εύκολα στον χάρτη. Το Ελληνικό Λύκειο Λουμπουμπάσι στο Κονγκό. Το Ελληνοαμερικανικό Σχολείο της Αστόρια. Η Σχολή Σαχέτι στο Γιοχάνεσμπουργκ.
Αυτά τα παιδιά δεν έρχονται στην Κωνσταντινούπολη για μια σχολική εκδρομή. Έρχονται επειδή κάπου στον κόσμο υπάρχουν δάσκαλοι που τους δίδαξαν ότι η ελληνική λογοτεχνία δεν είναι ιδιοκτησία της Ελλάδας αλλά κληρονομιά όλων όσοι τη νιώθουν δική τους.
Σε πείσμα των παράξενων καιρών, όπως λένε οι ίδιοι οι διοργανωτές.
Δεν θα μπορούσαν να το πουν καλύτερα.
Το συνέδριο πραγματοποιείται από 11 έως 15 Μαρτίου 2026 στο Ζωγράφειο Λύκειο Κωνσταντινούπολης. Ζωντανή μετάδοση στο livemedia.gr/sotiriou26
«Σχολική βία: το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που διδάσκει καθημερινά τη βία»
Φωτογραφία αρχείο Depositphotos
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
