Μια ροζ πινελιά στο γκρι τοπίο

Απομονωμένη στην καραντίνα μου αλλά συνάμα αφουγκραζόμενη την αέναη παρουσία της ζωής γύρω μου, παρακινήθηκα λοιπόν και εγώ να προσθέσω τη δική μου ροζ πινελιά σε αυτό το γκρι τοπίο που κυριαρχεί γύρω μας. Επηρεασμένη από όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά και εμπνευσμένη από άλλα τόσα.

Μπαίνοντας το νέο έτος μπήκε μαζί του και η μαζική εξάπλωση του covid, τα νέα μέτρα, η αποξένωση και ο φόβος. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού νοσεί, ευτυχώς ήπια, η διασκέδαση έχει περιοριστεί και η μουσική έχει ρίξει τίτλους τέλους.

Και αναρωτιέμαι, μέσα στη δίνη αυτής της καθημερινότητας τι μπορεί άραγε να μας κρατήσει αισιόδοξους και εφοδιασμένους με στιγμές ευτυχίας.

Ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε και θεωρούμε δεδομένα

Πέρα από την υγεία που είναι η βασική προϋπόθεση, έρχεται η ευγνωμοσύνη για να μας δώσει το μαγικό φίλτρο. Ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε και θεωρούμε δεδομένα, για την οικογένεια μας που ανησυχεί και νοιάζεται αλλά είναι πάντα εκεί για να μας φροντίσει, για τους 2-3 καλούς φίλους που είναι σιωπηλά δίπλα μας σε όλα τα όμορφα και άσχημα, τα σημαντικά και τα ασήμαντα, για του γείτονες που μας αφήνουν έξω από την πόρτα καλούδια γνωρίζοντας ότι είμαστε σε καραντίνα, για τους φωτεινούς ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας και μας εμπνέουν άθελα τους. Αυτούς που είναι εκεί για να σε ακούσουν χωρίς να σε κρίνουν, που δεν εστιάζουν στα προβλήματα τους αν και έχουν ούτε στα μεταφέρουν, αυτούς που η μουσική αντηχεί στο λόγο τους και σου φτιάχνει τη διάθεση, που είναι πάντα πρόθυμοι, και έχουν ένα αστείρευτο πάθος για ζωή. Αυτοί οι άνθρωποι απαλλαγμένοι από το αίσθημα της ζήλιας, καμαρώνουν τους άλλους είτε τους γνωρίζουν είτε όχι, είναι πάντα ευγενικοί, βιώνουν τη χαρά με τα πιο απλά πράγματα, αποφεύγουν τις εντάσεις και κρύβουν πάντα ένα μικρό χαμόγελο στην άκρη των χειλιών τους.

Κανένας απαισιόδοξος δεν ανακάλυψε ποτέ το μυστικό των αστεριών ούτε ταξίδεψε ποτέ σε μια άγνωστη γη.
Helen Keller, 1880-1968, Αμερικανίδα συγγραφέας

Και όμως δεν σταματά εδώ… Το αίσθημα της ευγνωμοσύνης μπαίνει σαν ηλιαχτίδα από χαραμάδα και συνεχίζει να ζεσταίνει την ψυχή μας ακόμα και με τις αλκυονίδες μέρες που φέρνουν αρώματα άνοιξης, τη θέα του απέραντου γαλάζιου της θάλασσας που κάπου στο βάθος συναντά τον ορίζοντα, τα χρώματα του ουρανού τις απογευματινές ώρες που μετατρέπουν το τοπίο σε καμβά αμύθητης αξίας, τη μυρωδιά του καλοκαιριού που έχουμε φυλαγμένη μέσα μας γνωρίζοντας πως ότι και να γίνει, μετράμε πλέον αντίστροφα για την πρώτη μας βουτιά!

Μια ροζ πινελιά στο γκρι τοπίο |  Κατερίνα Μπιτζου | cityportal.gr