Σχόλια/Κριτική
Ο Φλοριάν Ζελέρ μας έδωσε ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που δεν περιγράφει απλώς την άνοια, αλλά σε βάζει μέσα στον λαβύρινθό της. Μέσα από ένα διαμέρισμα που μεταμορφώνεται και πρόσωπα που αλλάζουν, ο θεατής βιώνει τον αποπροσανατολισμό του Άντονι Χόπκινς, σε μια από τις πιο συγκλονιστικές και ευφυώς δομημένες ταινίες της δεκαετίας. Ένας άντρας που χάνει τον εαυτό του κομμάτι κομμάτι, με αξιοπρέπεια και τρόμο μαζί. Γιατί να το δεις: Για το υποκριτικό ρεσιτάλ του Χόπκινς, που δικαίως του χάρισε το Όσκαρ. Η καθηλωτική Ολίβια Κόλμαν (Olivia Colman) δίπλα του, -κρατά το βάρος της κόρης που βλέπει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα-, ισορροπεί με σπάνια αξιοπρέπεια το βάρος της απώλειας. Είναι μια απαιτητική, συναισθηματική κινηματογραφική εμπειρία.
