Κανείς δεν μου είπε ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένη χωρίς το happily ever after.
Μεγάλωσα με τα παραμύθια της Disney. Η Σταχτοπούτα περίμενε τον πρίγκιπα, η Ωραία Κοιμωμένη κυριολεκτικά δεν έκανε τίποτα πέρα από το να κοιμάται μέχρι να έρθει ο σωτήρας της, και η Άριελ εγκατέλειψε τη φωνή της, κυριολεκτικά, για έναν άντρα που είχε δει μία φορά. Καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση και απορροφούσα όλα αυτά τα μηνύματα: η γυναίκα περιμένει, ο άντρας σώζει και, στο τέλος, παντρεύονται και ζουν για πάντα ευτυχισμένοι.
Κανείς δεν μου είπε τι γίνεται μετά το happily ever after. Κανείς δεν μου εξήγησε ότι ο πρίγκιπας ίσως να ξεχνά να κατεβάζει τη λεκάνη της τουαλέτας.
Τώρα, στα σαράντα επτά μου, ζω με τον άνθρωπο που αγαπώ. Δεν έχουμε παντρευτεί, δεν έχουμε παιδιά και, φανταστείτε την έκπληξη, είμαι ευτυχισμένη. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα στιγμές, που νιώθω μια περίεργη ενοχή, σαν να έχω παρεκκλίνει από το σενάριο. Σαν να έπρεπε να θέλω κάτι άλλο.
Αυτό είναι το πρόβλημα με τα στερεότυπα που μας σερβίρει η τέχνη: μπαίνουν τόσο βαθιά μέσα μας, ώστε ακόμη κι όταν ζούμε τη ζωή που πραγματικά θέλουμε, μια μικρή φωνούλα ψιθυρίζει «ναι, αλλά έτσι πρέπει;».
Τα “Μαθήματα” που πήραμε, “καθεστηκυία λογική” και ανάρρωση
Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, το θέατρο, όλες αυτές οι υπέροχες μορφές τέχνης που λατρεύω, μας έχουν διδάξει συγκεκριμένα πράγματα για την αγάπη. Ότι πρέπει να είναι δραματική για να είναι αληθινή. Ότι αν δεν νιώθεις πεταλούδες στο στομάχι κάθε φορά που τον βλέπεις, μάλλον δεν είναι «αυτός». Ότι υπάρχει «η μία» ψυχή εκεί έξω που σε ολοκληρώνει, λες και είσαι ένα μισοτελειωμένο παζλ που περιμένει το τελευταίο κομμάτι.
Διάβασα τον Νερούντα όταν ήμουν 16 και σκέφτηκα: «Ναι! Αυτό θέλω! Θέλω κάποιον να κάνει μαζί μου ό,τι κάνει η άνοιξη με τις κερασιές!». Κανείς, όμως, δεν μου είπε ότι η άνοιξη κρατά μόνο τρεις μήνες. Μετά έρχεται το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, ο χειμώνας. Και όλες οι εποχές έχουν την ομορφιά τους, απλώς δεν είναι όλες ανθισμένες κερασιές.
«Καιρός πάει πολύς που αγάπησα το ηλιόλουστο σώμα σου, το μαργαριταρένιο. Και πιστεύω έτσι πως εγώ είμαι ο κύριος του σύμπαντος όλου. Θα σου φέρω απ’ τα βουνά λουλούδια εξαίσια, κλέλιες, ζουμπούλια και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.
Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.»
Pablo Neruda, Είκοσι ερωτικά ποιήματα
Μου άρεσε πάντα ο Τάσος Λειβαδίτης για τη μελαγχολία του και την αλήθεια του: «..Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί….». Πόσο ρομαντικό. Πόσο λυρικό.
«Σ’ εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.» Αλλά, ξέρετε τι; Κάποιες φορές προτιμώ να μη γίνουμε τραγούδι. Προτιμώ να είμαστε εδώ, στον καναπέ, να βλέπουμε μια χαζή σειρά και να τσακωνόμαστε για το ποιος θα σηκωθεί να φέρει ποπ κορν.
Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω
……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας.
«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες
Τάσος Λειβαδίτης, Σὲ μιὰ γυναῖκα
Το Χόλιγουντ μάς πούλησε για δεκαετίες την ίδια ιστορία: άντρας συναντά γυναίκα, υπάρχουν εμπόδια (συνήθως μια παρεξήγηση, που θα λυνόταν με μία απλή συζήτηση) και, στο τέλος, τρέχουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου υπό βροχή, με μουσική υπόκρουση. Η ταινία τελειώνει εκεί. Δεν βλέπουμε ποτέ τι γίνεται την επόμενη μέρα, όταν και οι δύο έχουν κρυολογήσει από την υγρασία.
Πώς τα Στερεότυπα μας εγκλωβίζουν
Αυτά τα πολιτισμικά μηνύματα δεν είναι αθώα. Με έκαναν να περιμένω πράγματα μη ρεαλιστικά. Έψαχνα για έναν άνθρωπο που θα με «ολοκλήρωνε», και χρειάστηκε να φτάσω στα σαράντα για να καταλάβω ότι δεν χρειαζόταν να ολοκληρωθώ, ήμουν ήδη ολόκληρη. Χρειαζόμουν κάποιον που να συμπληρώνει τη ζωή μου, όχι να τη δημιουργεί.
Το στερεότυπο του γάμου, ως απόλυτου στόχου, με κυνήγησε για χρόνια. «Πότε θα παντρευτείς;», ρωτούσαν οι θείες, λες και ο γάμος ήταν διαβατήριο για την ενηλικίωση ή απόδειξη ότι κάποιος με θέλησε αρκετά. Και όταν αποφασίσαμε με τον σύντροφό μου ότι δεν μας ενδιαφέρει το χαρτί, ότι η δέσμευσή μας δεν χρειάζεται δαχτυλίδια και επίσημη τελετή, ένιωσα την ανάγκη να απολογηθώ. Σαν να ήμουν λιγότερο σοβαρή στη σχέση μου, επειδή δεν φόρεσα νυφικό.
Τα παιδιά ήταν το άλλο μεγάλο θέμα. Σχεδόν όλες οι ρομαντικές ιστορίες τελειώνουν, είτε με γάμο, είτε με εγκυμοσύνη, σαν αυτά να είναι τα μόνα δύο πράγματα που κάνουν μια σχέση «πλήρη». Όταν ήμουν μικρή, φανταζόμουν τον εαυτό μου με δύο παιδιά, ένα σπίτι με κήπο, τον ιδανικό οικογενειακό πίνακα. Και κάπου στα τριάντα πέντε συνειδητοποίησα ότι δεν το ήθελα πραγματικά, απλώς νόμιζα ότι έπρεπε να το θέλω. Ήταν σαν να ξεφορτώθηκα έναν βαρύ σάκο που κουβαλούσα χρόνια.
Η Αγάπη όπως είναι: Χωρίς Disney, Χωρίς Τίτλους
Κι όμως, παρά όλα αυτά τα στερεότυπα που μας μπέρδεψαν, η αγάπη παραμένει μία από τις πιο βασικές μας ανάγκες. Και δεν είναι τυχαίο. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, αναζητούμε σύνδεση. Τα μωρά που στερούνται αγάπη και αφή εμφανίζουν σοβαρά προβλήματα ανάπτυξης. Έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι με ουσιαστικές σχέσεις ζουν περισσότερο, είναι πιο υγιείς και πιο ευτυχισμένοι. Δεν είναι ρομαντισμός, είναι επιστήμη, αλλά και ζωή.
Χρειαζόμαστε την αγάπη, επειδή μας κάνει να νιώθουμε λιγότερο μόνοι μέσα σε αυτόν τον τρελό κόσμο. Επειδή, όταν έχεις κάποιον που σε βλέπει πραγματικά, όχι την εκδοχή, που παρουσιάζεις προς τα έξω, αλλά εκείνον τον εαυτό, που ξυπνά με κατσαρά μαλλιά και κακή διάθεση, και εξακολουθεί να σε θέλει, νιώθεις ότι υπάρχεις αληθινά.
Η αγάπη μου δίνει μια αίσθηση βάσης. Ξέρω ότι ό,τι κι αν συμβεί, θα έχω κάποιον να μοιραστώ και την καλή και την κακή μέρα, και την καλή και την κακή πλευρά μου. Κάποιον που θα γελάσει με τα χάλια ανέκδοτά μου. Κάποιον που θα κρατήσει το χέρι μου, όταν φοβάμαι να ζήσω σε αυτόν τον τόσο εχθρικό κόσμο. Δεν είναι θέμα «ολοκλήρωσης», είναι θέμα μοιράσματος, συντροφιάς, οικειότητας, του να ξέρεις ότι δεν περπατάς μόνη.
Αγάπη (Spoiler Alert: Δεν μοιάζει με Ταινία)
Η αληθινή αγάπη, ανακάλυψα, είναι ταυτόχρονα πιο απλή και πιο περίπλοκη απ’ ό,τι μας έδειξαν. Είναι να ξυπνάς δίπλα στον ίδιο άνθρωπο για χιλιάδες πρωινά και να τον επιλέγεις κάθε φορά. Είναι να τον βλέπεις να τρώει μπουγάτσα και γεμιστά κουλούρια ολικής με το στόμα ανοιχτό και να μην σε ενοχλεί, … πολύ.
Είναι να κρατάς το χέρι κάποιου στο νοσοκομείο, να σε βλέπει μετά την χημειοθεραπεία ένα ερείπιο χωρίς μαλλιά και να μην το βάζει στα πόδια. Να μαγειρεύει, ακόμα κι όταν είναι κουρασμένος. Να υποχωρείς στο τι θα δείτε στο Netflix, παρόλο που ξέρεις ότι η επιλογή του θα είναι κακή. Είναι να μαθαίνεις πότε να μιλάς και πότε απλώς να είσαι εκεί, σιωπηλή. Είναι να συγχωρείς, γιατί κανείς δεν είναι τέλειος, και να ζητάς συγγνώμη, όταν κάνεις λάθος.
Δεν είναι πάντα ποιητική. Κάποιες φορές είναι άπλυτα πιάτα, λογαριασμοί και συζητήσεις για το ποιος θα πάει στο σούπερ μάρκετ και γιατί το σκυλί δεν έχει κομμένα νύχια. Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την καθημερινότητα, υπάρχουν στιγμές μαγείας: ένα βλέμμα από την άλλη άκρη του δωματίου που λέει «το ξέρω», μια αγκαλιά που κρατά λίγο παραπάνω, ένα αστείο που μόνο εσείς οι δύο καταλαβαίνετε. Κι όταν χαμογελάνε τα μάτια του απλά γιατί ανασαίνω ήσυχα δίπλα του και δεν φοβάμαι πια. Γιατί μέσα μου ξέρω πως και να φύγω, εγώ έχω αγαπηθεί πολύ.
Η Επανάσταση του να είσαι απλά ο εαυτός σου
Η μεγαλύτερη επανάσταση στην αγάπη είναι να ζήσεις τη δική σου ιστορία, όχι αυτή που σου πούλησαν. Να μη ντρέπεσαι, που δεν ακολούθησες το σενάριο. Να μη νιώθεις ελλιπής επειδή δεν παντρεύτηκες, δεν έκανες παιδιά ή, αντίθετα, επειδή τα έκανες όλα αυτά και δεν ένιωσες την «απόλυτη εκπλήρωση», που υποτίθεται ότι θα ένιωθες.
Η αγάπη είναι προσωπική. Η δική μου περιλαμβάνει καφέ χωρίς να μου μιλά το πρωί, ατελείωτες συζητήσεις για ασήμαντα πράγματα και τη δυνατότητα να είμαστε σιωπηλοί μαζί χωρίς αμηχανία. Δεν χρειάζεται να μοιάζει με τη δική σας. Δεν χρειάζεται να μοιάζει με κανενός άλλου.
Στα σαράντα επτά μου, έμαθα ότι η ευτυχία δεν έρχεται από το να ακολουθείς τα στερεότυπα, αλλά από το να τα αγνοείς. Δεν έχω δαχτυλίδι στο δάχτυλο, αλλά έχω έναν άνθρωπο, που με κάνει να γελάω κάθε μέρα. Δεν έχω παιδιά, αλλά έχω ελευθερία και χρόνο για εμάς. Και είμαι, τολμώ να το πω, ευτυχισμένη. Και ξέρεις θέλει τόλμη και κουράγιο η ευτυχία, γιατί αναλαμβάνεις την ευθύνη για αυτήν.
Η τέχνη θα συνεχίσει να μας δείχνει ιδανικοποιημένες εκδοχές της αγάπης. Και καλά κάνει, είναι ωραίο να ονειρεύεσαι. Όμως η πραγματική μαγεία βρίσκεται εδώ: στην καθημερινή επιλογή, στην τρυφερότητα των μικρών στιγμών, στο να αγαπάς κάποιον όχι παρά τις ατέλειές του, αλλά μαζί με αυτές. Γιατί έτσι είναι η ζωή, ατελής, χαοτική και απίστευτα όμορφη.
Τελικά, αυτή την Παγκόσμια Μέρα Αγάπης, καταλαβαίνω ότι δεν χρειάστηκε να με σώσει κανένας πρίγκιπας. Η Σταχτοπούτα, η Ωραία Κοιμωμένη και όλες οι πριγκίπισσες της Disney περίμεναν. Εγώ έπαψα να περιμένω και άρχισα να ζω. Και αποδείχθηκε ότι το δικό μου happily ever after δεν χρειαζόταν γάμο, παιδιά ή γυάλινη παντόφλα, χρειαζόταν απλώς την ελευθερία να γράψω τη δική μου ιστορία.
Φωτογραφίες από το depositphotos.com
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
