Γυναικοκτονίες: «Η βία δεν παίρνει άδεια», παραμένει στον Βόλο, στο Χαλάνδρι, στη Χίο, στην Κρήτη, στην Κύπρο…Ο Αύγουστος του 2025 απέδειξε ότι η πατριαρχία δεν πάει διακοπές, συνεχίζει να σκοτώνει ακόμη και όταν η χώρα καίγεται από τον ήλιο.
«Δεν μετανιώνω για τίποτα. Αυτό της άξιζε». Ο άντρας που δολοφόνησε τη γυναίκα του στον Βόλο ξεστόμισε τη φράση αυτή, σαν να μιλούσε για κάτι αυτονόητο. Δεν ήταν εξαίρεση, αλλά η επανάληψη ενός μοτίβου. Τον ίδιο μήνα, στο Χαλάνδρι, ένας άλλος άντρας μαχαίρωσε γυναίκα με 15 μαχαιριές επειδή «έβαζε λόγια στους φίλους του». Στη Χίο, ένας άνδρας έστειλε την πρώην σύντροφό του στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και κατάγματα. Στην Κρήτη, μία ακόμη γυναίκα δέχτηκε επίθεση από τον σύντροφό της που τη μαχαίρωσε στον θώρακα και τα χέρια. Και στην Κύπρο, μία ακόμη γυναίκα δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της, ενώ προσπάθησε να μαχαιρώσει και τον γιο της, με τον δράστη να κατονομάζεται απλώς ως « ο 53χρονος». Οι ζωές τους μετατράπηκαν σε στατιστικές, ενώ η κοινωνία παραμένει διχασμένη για το αν η λέξη «γυναικοκτονία» πρέπει να υπάρχει στον Ποινικό Κώδικα.
«Αίμα στον χάρτη: ο μακάβριος απολογισμός του Αυγούστου»
Μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, από τις 15 ως τις 22 Αυγούστου 2025, η χώρα μέτρησε τρεις γυναικοκτονίες και δύο ακόμη απόπειρες που άφησαν γυναίκες σοβαρά τραυματισμένες. Στον Βόλο, μια 36χρονη μητέρα δολοφονήθηκε από τον σύζυγο μπροστά στα παιδιά της (Efsyn.gr, in.gr, NewsIT). Το EFSYN καταγράφει ότι η λίστα του θανάτου για το 2025 έχει στην κορυφή της τις γυναικοκτονίες. Βόλος, Χαλάνδρι, Χίος, Κρήτη, ακόμη και Κύπρος, γίνονται τοπωνύμια σε έναν μακάβριο χάρτη έμφυλης βίας. Δρόμοι που δεν θα έπρεπε ποτέ να συνδεθούν με αίμα και ασφυκτικές «σχέσεις», μετατρέπονται σε σκηνικό εγκλημάτων. Παρ’ όλα αυτά, το κράτος εξακολουθεί να αρνείται να αναγνωρίσει αυτές τις δολοφονίες ως ξεχωριστό κακούργημα (Insider, Efsyn.gr).
«Όχι καταστάσεις πάθους, αλλά έμφυλης βίας»
Δεν είναι προϊόντα ζήλιας, ούτε εκρήξεις συναισθήματος. Πρόκειται για κυνικές, μελετημένες εκδηλώσεις έμφυλης εξουσίας. Ο υπ. Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης επιμένει ότι η γυναικοκτονία δεν θα ενταχθεί στον Ποινικό Κώδικα, σαν να μην ζούμε σε ένα σύγχρονο αστικό κράτος αλλά σε ένα σενάριο ταινίας του ’60, όπου οι γυναίκες λογίζονταν ως ιδιοκτησία. Από τη δήλωσή του μέχρι σήμερα έχουν μετρηθεί 15 γυναικοκτονίες μόνο το 2025 (femicide.gr). Παρά τα γεγονότα, η έμφυλη διάσταση της βίας εξακολουθεί να αγνοείται θεσμικά.
«Πολιτική σιωπή, φωνές που χάνονται»
Η κοινωνία σοκάρεται για λίγο, τα social γεμίζουν με οργή και hashtags, αλλά γρήγορα όλα ξεχνιούνται. Οι πολιτικοί μιλούν για «κακές στιγμές» ή για «ιδιάζουσα ανωριμότητα» των δραστών, λες και προσπαθούν να τους απαλλάξουν από την ευθύνη. Οι φωνές των γυναικών χάνονται μέσα σε δικογραφίες και ρεπορτάζ που συχνά αφήνουν χώρο για να ακουστεί η εκδοχή του δράστη. Έτσι το θύμα εξαφανίζεται δύο φορές, μία στη ζωή και μία στη γλώσσα.
«Από το καταφύγιο στο έγκλημα»
Οι περισσότερες γυναικοκτονίες δεν συμβαίνουν σε σκοτεινά σοκάκια αλλά μέσα σε σπίτια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι γυναίκες κινδυνεύουν κυρίως από άνδρες του στενού τους περιβάλλοντος: συζύγους, συντρόφους, πρώην σχέσεις. Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει ασφάλεια, ξεσπά η πιο ακραία μορφή βίας. Το σπίτι μετατρέπεται σε χώρο εγκλωβισμού, οι κλειστές πόρτες δεν προστατεύουν αλλά κρύβουν την κακοποίηση. Η γυναικοκτονία είναι η κορύφωση της έμφυλης βίας, γιατί δεν πλήττει μόνο το σώμα αλλά και την έννοια της ασφάλειας. Χτυπά στον πυρήνα της καθημερινότητας, στον χώρο που θα έπρεπε να είναι καταφύγιο και καταλήγει να γίνεται πεδίο εγκλήματος.
Για περιστατικά βίας εναντίον γυναικών μπορείτε να απευθύνεστε – στη γραμμή SOS 15900 µια υπηρεσία εθνικής εμβέλειας που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύματα βίας ή σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άμεσα µε ένα φορέα αντιμετώπισης της έµφυλης βίας. Διαβάστε περισσότερα εδώ: Γραμμή SOS 15900 – βία εναντίον γυναικών
«Να πούμε το όνομα»
Η άρνηση να ονομάσεις ένα έγκλημα δεν το εξαφανίζει. Το κάνει αόρατο μέχρι να ξανασυμβεί. Η λέξη «γυναικοκτονία» δεν είναι πολυτέλεια, είναι εργαλείο. Για να μη σκεπάζεται το αίμα πίσω από τη φράση «κακιά στιγμή» ή «αρρωστημένη ζήλια». Για να μην θάβονται οι γυναίκες δύο φορές, μία στο χώμα και μία στη γλώσσα. Ο Αύγουστος του αίματος δεν ήταν ατύχημα, αλλά το αποτέλεσμα μίας κοινωνίας που ακόμη ανέχεται να αποκαλεί την πατριαρχία «πάθος». Και όσο αυτή η ανοχή συνεχίζεται, οι τίτλοι ειδήσεων θα γράφονται ξανά και ξανά με το ίδιο μελάνι: κόκκινο.
Γράφει η Στέλλα Λίταινα | Φωτογραφία αρχείο Depositphotos
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
