Στη δεκαετία του 1760, 300 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο σε μια απομακρυσμένη περιοχή της νότιας κεντρικής Γαλλίας που ονομάζεται Gévaudan (σήμερα μέρος του διαμερίσματος Lozère). Η φύση των θανάτων αυτών αλλά και του “δολοφόνου” ήταν τέτοια που σύντομα πυροδότησαν υπερφυσικές και μη ιστορίες, οι οποίες μέχρι και σήμερα έχουν αφήσει πολλά ερωτήματα αναπάντητα.
Ο δολοφόνος θεωρήθηκε ότι ήταν ένα τεράστιο ζώο, το οποίο έγινε αρχικά γνωστό ως «το Τέρας». Ωστόσο ενώ το όνομα του πλάσματος παρέμενε απλό, η φήμη του σύντομα έγινε εξαιρετικά περίπλοκη και εξαπλώθηκε όχι μόνο σε ολόκληρη τη Γαλλία αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρώπης.
Δημοσιεύματα της εποχής ανέφεραν ότι το “Τέρας του Gévaudan” προτιμούσε να επιτίθεται σε γυναίκες και παιδιά (και κυρίως σε μικρά κορίτσια), σύμφωνα με μαρτυρίες που είτε το είχαν δει είτε είχαν επιζήσει από κάποια επίθεση. Οι περιγραφές για τη δράση του και οι εικονογραφήσεις του Τέρατος ήταν άκρως τρομακτικές.
Μια αφίσα, που τυπώθηκε το 1764, το περιέγραφε ως εξής:
“Κοκκινοκαφέ τρίχωμα με σκούρα ραβδωτή ρίγα κάτω από την πλάτη. Μοιάζει με λύκο/ύαινα αλλά είναι μεγάλο σαν γαϊδούρι. Μακρύ ανοιχτό σαγόνι, έξι νύχια, μυτερά όρθια αυτιά και εύπλαστη γούνινη ουρά — κινείται σαν την γάτα και μπορεί να σε ρίξει κάτω. Κλάμα: περισσότερο σαν άλογο που ουρλιάζει παρά σαν λύκος.”
Μια άλλη , που πιθανότατα δημοσιεύτηκε την ίδια χρονιά, φέρει τη λεζάντα: «Η εικόνα του τέρατος που ερημώνει το Gévaudan, Αυτό το Τέρας έχει το μέγεθος ενός νεαρού ταύρου, του αρέσει να επιτίθεται σε γυναίκες και παιδιά, πίνει το αίμα τους, κόβει από τα κεφάλια τους και τους μεταφέρει». Μια αμοιβή είκοσι επτακοσίων λιβρών υπόσχεται σε όποιον σκοτώσει το ζώο.
Εθνική φρενίτιδα
Τον χειμώνα του 1764–1765, οι επιθέσεις στο Gévaudan είχαν δημιουργήσει μια εθνική φρενίτιδα και τρόμο, σε σημείο που ο βασιλιάς Λουδοβίκος XV παρενέβη, προσφέροντας μια ανταμοιβή ίση με αυτή που θα κέρδιζαν οι περισσότεροι άνδρες σε ένα χρόνο.
Δεκάδες χιλιάδες κυνηγοί κατέβηκαν στην περιοχή, ανάμεσά τους και ο Jean-Baptiste Duhamel ο οποίος με έναν σημαντικό αριθμό βασιλικών στρατευμάτων (κατόπιν διαταγής του βασιλιά) ανέλαβαν να εντοπίσουν και να σκοτώσουν το Τέρας. Ωστόσο, ούτε οι απλοί κυνηγοί, ούτε ο Duhamel, ούτε το ζευγάρι των επαγγελματιών κυνηγών λύκων από την Νορμανδία (οι d’Ennevals), που ο Λουδοβίκος έστειλε για να αντικαταστήσουν τον Duhamel, δεν μπόρεσαν να εξολοθρέψουν το ζώο.
Τον Σεπτέμβριο του 1765, ο François Antoine , ένας υπολοχαγός του Λουδοβίκου, πυροβόλησε και σκότωσε έναν τεράστιο λύκο («Wolf of Chazes»), ο οποίος αφού ταυτοποιήθηκε ως ο υπεύθυνος των θανάτων, βαλσαμώθηκε και εκτέθηκε στις Βερσαλλίες.
Οι θάνατοι όμως συνεχίστηκαν…
Για άλλους 18 μήνες, κάτι συνέχισε να καταδιώκει τους χωρικούς του Gévaudan, με αναφερόμενους 30 έως 35 θανάτους εκείνη την περίοδο. Ο βασιλιάς, πιστεύοντας ότι το θηρίο είχε ήδη σκοτωθεί, πρόσφερε ελάχιστη βοήθεια.
Το τέλος των θανάτων-σύμφωνα με ιστορικές αναφορές- ήρθε στις 19 Ιουνίου του 1767, όταν ένας τοπικός κυνηγός με το όνομα Jean Chastel σκότωσε το Τέρας.
Το άγαλμα της Marie-Jeanne Valet
Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων ιστοριών γενναιότητας ήταν όταν η 19χρονη Marie-Jeanne Valet δέχτηκε επίθεση από το Τέρας στις 11 Αυγούστου 1765 ενώ διέσχιζε τον ποταμό Desges με την αδερφή της. Οπλισμένη με μια αυτοσχέδια ξιφολόγχη, η Valet χτύπησε το άγριο θηρίο στο στήθος του. Το πλάσμα ξέφυγε, αλλά η Βαλέ έγινε γνωστή ως «Αμαζόνα» και «Υπηρέτρια του Γκεβοντάν».
Το 1995, ο καλλιτέχνης Philippe Kaeppelin δημιούργησε ένα άγαλμα για να μνημονεύεται η γενναιότητα της νεαρής Marie-Jeanne. Το άγαλμα τοποθετήθηκε στο Auvers.
Γλυπτά με την απεικόνιση του θηρίου υπάρχουν στο Marvejols και στο Saugues, και ένα μνημείο του θηροκτόνου Jean Chastel στο La Bresseyre-Saint-Mary.
H ταυτότητα του Τέρατος
«Είναι πολύ μεγαλύτερο από έναν λύκο», έλεγαν οι πρώτες αναφορές. «Έχει ένα ρύγχος κάπως σαν μοσχαριού και πολύ μακριά μαλλιά, κάτι που φαίνεται να δείχνει ύαινα».
Ο Duhamel στις αναφορές του περιέγραφε το ζώο ως ακόμα πιο φανταστικό. Σύμφωνα με τα λόγια του, «το πλάτος του στήθος του ήταν όσο ενός αλόγου», «σώμα μακρύ σαν λεοπάρδαλης» και η γούνα ήταν «κόκκινη με μαύρη ρίγα». «Αναμφίβολα θα πιστεύετε, όπως εγώ, ότι αυτό είναι ένα τέρας [υβρίδιο], του οποίου ο πατέρας είναι λιοντάρι. Το τι ήταν η μητέρα του μένει να το δούμε».
Άλλοι μάρτυρες ισχυρίστηκαν ότι το θηρίο είχε υπερφυσικές ικανότητες. «Μπορούσε να περπατήσει στα πίσω πόδια του και το δέρμα του μπορούσε να απωθήσει σφαίρες και είχε φωτιά στα μάτια του και επέστρεφε από τους νεκρούς περισσότερες από μία φορές και είχε εκπληκτική ικανότητα άλματος».
Λύκος, ύαινα, υβριδικό λιοντάρι ή λυκάνθρωπος;
Τα ερωτήματα για τις επιθέσεις από το 1764 έως το 1767 συνεχίζουν να κυκλοφορούν. Ακόμη και σήμερα, ορισμένοι πιστεύουν ότι ήταν έργο λυκανθρώπων ή meneurs de loups ( «γητευτές λύκων»), που μπορούσαν να διατάξουν τους λύκους να επιτεθούν).
Οι περισσότεροι ιστορικοί καταλήγουν ότι το Gévaudan – μια αραιοκατοικημένη, εξαιρετικά φτωχή αγροτική περιοχή – ήταν, όπως το θέτει ο Graham Robb, «ένας τόπος γεμάτος από λύκους».Με άλλα λόγια, μπορεί να μην υπήρχε ούτε ένα μόνο θηρίο αλλά πολλοί μεγάλοι λύκοι που εξαπέλυαν επιθέσεις στις απομονωμένες κοινότητες.
Η ιστορία του Τέρατος σε κινηματογραφική ταινία
Η ιστορία του Τέρατος του Gevaudan ενέπνευσε την κινηματογραφική ταινία “Le Pact de Loups” (“Αδελφότητα των Λύκων”) του 2001, με πρωταγωνιστές τους Σαμουέλ Λε Μπιάν,Βενσάν Κασέλ,Εμιλί Ντεκέν και Μόνικα Μπελούτσι. Μάλιστα θεωρείται ως μια από τις μεγάλες επιτυχίες του γαλλικού κινηματογράφου σε παγκόσμιο επίπεδο, παρά τις κριτικές που προσάπτουν στην ταινία για έλλειψη ιστορικής ακρίβειας.
σχετικά νέα
Διαβάστε όλα τα τελευταία νέα | Ενημερωθείτε
